Echt op de terugweg, weer in Nederland !

Het is nu echt... wij zijn officieel op de terugweg . We zijn weer in Kiel, het rondje is rond. De echte terugweg is begonnen. Maar gelukkig het weer is mooi, dus dan genieten we daar nog maar even van ;-).

De tocht van Bagenkop naar Kiel was langer en vervelender dan we gedacht hadden. We hadden (natuurlijk) wind tegen. Voor Kiel moesten we echt nog n paar flinke klappen maken, maar Schleimunde leek wel bezeild .. die ene dag kan er ook nog wel bij. Snel in de vaarwijzer opgezocht wat de havenmogelijkheden daar zijn en toen lazen we dat dit een plaatsje is waar je geweest moet zijn. Maar toen we uiteindelijk bijna daar waren was de wind zo gedraaid dat we toen toch nog in 1 slag naar Kiel door konden, dus hebben we Schleimunde maar even gelaten voor wat het was. In Kiel Holtenau aangekomen zijn we lekker uiteten gegaan, hadden we wel verdiend vonden wij.
Toen we terug liepen naar de boot zagen we daar wéér de Funny 2 liggen :) ! De reparatie aan de schroef is dus goed gegaan. Even een borreltje bij hen aan boord gedaan, gezellig. Zij moesten de volgende dag weer een stuk terug omdat ze moesten tanken (was in deze haven niet mogelijk hoewel op de kaart aangegeven stond dat er een tankschip zou liggen). Wij waren dit keer wél goed voorbereid en hebben hen onze jerrycan gegeven zodat ze de volgende dag ook het Kielerkanaal in 1 keer konden doen, ze hadden zelf ook nog een jerrycan.
De volgende dag dus het Kielerkanaal, weer 100km op de motor, een tocht van zo´n 11 uur. We vetrokken iets eerder dan gepland omdat de sluis openstond aan deze kant, als je dan niet meteen gaat moet je maar weer afwachten wanneer de volgende schutting is. Dit was de 1e sluis weer na het echtscheidingskanaal en natuurlijk was het een eitje !
Het was heel mooi weer, dus lekker in korte broek een boekje lezen en genieten van de mooie natuur langs dit kanaal. We vonden het wel minder mooi dan op de heenweg, maar misschien komt dat wel omdat het toen allemaal nog nieuw voor ons was en we zijn nu waarschijnlijk gewoon verwend! Het was wel weer een lange tocht en we waren blij toen we bij de haven van Brunsbuttel waren aangekomen (eindelijk die motor uit). Vorige keer waren we hier uiteten geweest en had Lysette daar haar zonnebril laten liggen dus daar gaan we weer eten (hè vervelend, weer uiteten), kunnen we meteen vragen of de bril nog gevonden is, zo´n 4/5 maanden geleden ;-). Maar helaas zonnebril was daar niet meer, wel wist de serveerster te vertellen dat de bril daar wel een tijdje gelegen had... Nouja, jammer maar wel weer heel lekker gegeten.
Voor de volgende tochten moeten we weer rekening houden met de stroming, want we komen nu op de Elbe met hoogwater/laagwater en na overleg met de Funny 2 besluiten we om rond 10:00 de sluis door te gaan. Eerst nog wel even tanken. De sluis voor de plezierjachten is nog steeds dicht, dus moeten we weer in de sluis met de beroepsvaart, maar deze keer was het helaas niet zo spectaculair als op de heenweg (niet zulke grote coasters).
De sluis uit merken we meteen dat we de stroom mee hebben, we knallen met zo´n 8 knopen door naar Cuxhaven (wel weer met tegenwind). Als we bijna bij de haven zijn merken we dat de stroming aan het draaien is en op een gegeven moment halen we nog net de 4 knopen. De wind is ook weer aangetrokken, maar geeft niets want het is nog maar een klein stukje. Volgende keer dus toch beter rekenen ivm stroming, we hadden alleen gekeken naar de stroming bij Brunsbuttel en niet bij Cuxhaven, daar moeten we volgende keer wel rekening mee houden (tenminste als je de stroming (volledig) mee wil hebben).
´s Avonds gaan we gezellig met Monique en Allard uiteten, een afscheidsetentje. We gaan namelijk de volgende dag écht uit elkaar, zij gaan in 1 keer door naar Vlieland terwijl wij naar Norderney gaan. Wij willen graag de staandemastroute doen van Delfzijl naar Stavoren en we zien het niet zo zitten om een nacht door te halen, dus vandaar dat we weer afscheid moeten nemen. Na het eten halen we nog een ijsje bij de plaatselijke ijssalon. Het waait wel erg hard en uit de verkeerde richting, maar de voorspelling was goed voor de volgende dag, dus daar gaan we dan vooralsnog maar vanuit....
De wekker gaat heel heel vroeg de volgende dag. Er staat meer wind dan voorspeld, en hij is ook iets noordelijker dan voorspeld.. Teun in overleg met Allard. Er staat dik windkracht 5 in de haven. Gaan we wel, gaan we niet? Er vertrekt net een zeiljachtje uit de haven richting zee. Eens kijken wat die doet. Nou ja, het lijkt wel te kunnen, dus ook wij gooien los. Het beginstuk is heel pittig, we moeten namelijk eerst die bocht van de Elbe uit en dit is precies tegen de wind in (wisten we) en dus ook tegen de golven in. We maakten echt behoorlijke klappen door de golven met flink wat water over het dek. Daarbij kwam dat we een nieuw geluid hadden met elke golf, het bonkte behoorlijk, alsof er iets los ligt in de boot. Lysette gaat op onderzoek uit in de boot en hoort dat er in de punt het e.e.a. heen en weer gaat. In eerste instantie denkt ze dat het onder het bed is, maar dat kan eigenlijk helemaal niet. Teun bedacht dat we 2 reserve gasflessen hadden liggen in de ankerkist. Dus Lysette aangelijnd naar voren, want de ankerkist maak je vanaf de punt open.. Dit was echt wel eng want de boot maakte behoorlijk klappen en er kwam de ene golf na de andere over. Maar goed vasthouden en checken wat er aan de hand was. Het was meteen duidelijk, er zat een hele sloot water in de ankerkist waardoor die gasflessen waren gaan drijven en daardoor tegen de zijkanten bonkten. Dus die moesten eruit (het voer echt niet prettig met dat gebonk). Dus 1 voor 1 naar de kuip gedragen (niet makkelijk als je je ook vast moet houden). Kletsnat van het overkomende zeewater kan Lysette dan eindelijk achter de buiskap met een kopje thee bijkomen. Er is weer rust in de tent.
Ondertussen konden we wat ruimer gaan varen omdat we uit die bocht van de Elbe waren. Hierdoor kwamen de golven ook meer van opzij aan en we konden zelfs de fok erbij hijsen. De vaart zat er goed in en rond 18:00 kwamen we aan in de haven van Norderney (pffttt, eindelijk!). Meteen de ankerkist controleren en daar stond nog steeds een sloot water in. Bleek het afvoergaatje verstopt te zijn !! Ondertussen zaten we dus wel met een lekkage in de boot. Onder de ankerkist slapen wij en in het kastje boven ons bed zit een ventilatierooster waardoor dus water naar binnen was gelopen (ongeveer 1 volle emmer) en ondanks dat we dit rooster hadden afgeplakt was dus het hele bed nat. En nat van zout water, dus droogt niet zo goed. Het weer was nog wel mooi, maar je kan niets buiten hangen omdat de boot zelf ook helemaal onder het zout zat. Dus kachel aan, dekens en matrassen door de boot neerzetten/hangen zodat alles zo droog mogelijk kon worden.
Ondertussen ging Lysette, in haar beste Duits, bij de Hafenmeister checken hoelaat we de volgende dag weer door moesten ivm het getij. Hij vroeg naar onze diepgang en gaf toen het advies om om 12:00 te vertrekken. Lysette dacht al dat dit de tijd was van het wantij en vroeg dus voor de zekerheid ook hoelaat we weg moesten als we buitenom zouden gaan. Weer terug op de boot doorgegeven aan Teun en hem maar even geadviseerd om zelf even met de Hafenmeister te checken, want varen over het wantij hadden we nog nooit gedaan. De Hafenmeister legde uit dat ‘het wantij’ een stroompje is die met eb bijna droog valt, onder de waddeneilanden door. Op de ‘oever’ van dit stroompje worden dan berkenstammetjes in de bodem geprikt als markering (maar alleen aan 1 kant). Wij moeten deze stammetjes aan Stuurboord houden en er 5 a 10 meter vandaan blijven varen... Spannend, maar het moet makkelijk kunnen zegt de Hafenmeister, dus we hakken de knoop door en gaan voor het wantij. We slaan op deze manier het vreselijke Borkum over en mogen ook nog eens lekker uitslapen (anders hadden we om 6:00 weg gemoeten). Daarna zijn we uiteten gegaan, we konden toch niets op de boot. Op de heenweg waren we hier ook uiteten geweest en de ober had toen een oogje op Teun, een leuke vent hij was erg grappig. En ja hoor hij was er weer EN hij herkende ons (nouja Teun). Het was wel weer duidelijk dat hij Teun leuk vindt, even een aanraking, een grapje.. haha erg gelachen.
Er zaten Nederlanders achter ons aan een tafeltje te eten. Even een praatje mee gemaakt en zij zouden de volgende dag ook over het wantij gaan. Niet naar Delfzijl, want zij wilden eerst nog even naar Greetsiel, tegenover Delfzijl, aan de Duitse kant. (In onvervalst Rotterdams: een plaatsje meneeah, schildahachtag echt een schilduhreitsjuh). Zij steken 1,80 diep en wij 1,50, dus dat gaf ons wel meer vertrouwen om ook het wantij te pakken. Toen we weer terug op de boot waren waren de dekens gelukkig droog, maar het bed nog niet, dus hebben we uit armoe maar op de bank geslapen. Na zo´n vermoeiende dag is dat niet zo fijn, maar goed uiteindelijk viel de “schade” nog mee, het kan erger, we hadden het probleem weer verholpen dus het is gelukkig geen blijvende lekkage. Wederom waren we erg blij met de kachel die Teun voordat we weggingen ingebouwd had.
Dus de volgende dag op pad... vet spannend (leuk spannend)! Echt heel goed ging het en met een behoorlijk windje, dus we konden eindelijk weer eens lekker zeilen. Het grote voordeel van deze route was voor ons dat we met de Noordelijke wind (dikke windkracht 5) heerlijk beschut konden zeilen, want we varen onder de waddeneilanden Juist, Memmert en Borkum door, dus bijna geen golven.
Op een gegeven moment zagen we een zeilboot voor ons aan de grond lopen. Gelukkig kwamen zij al vrij snel weer los, maar toch even schrikken. Bij ons piepte de dieptemeter ook al de hele tijd, je moet dus echt in die ‘vaargeul’ blijven maar er staan zoals gezegd geen boeien, alleen een paar boompjes aan stuurboord (zie foto) die je dan ergens tussen de 5 en 10 meter afstand moet houden, anders loop je dus zo vast aan de grond. Het komt er in de praktijk op neer dat je constant bijstuurt en op de dieptemeter kijkt en zo scharrelen we langs de berkenstammetjes. Uiteindelijk zonder problemen aangekomen in Delfzijl (nog wel 1x de grond geraakt met de kiel, hobbel, hobbel maar gelukkig meteen weer verder). Helaas hebben we geen zeehondjes gezien, dat viel wel een beetje tegen. Heel blij waren we en VET trots dat we dit gedaan hadden. En we zijn weer in NEDERLAND, helaas :).